tirsdag 21. september 2021

Sterkenils og Hans Nielsen Hauge raakas. (Mel. Eg gjætte Tulla) 

Paa Staurheim [i Bø] Sterke-Nils stige inn, aa sette seg frammed Gruva. 
I kroi steller han Staven sin, av skallen stryker han Luva.

Refreng:
Ein gamal Mann, han turve kann å verme seg imot Elden. 
Her dimms aa kolnar om kvellen. 

Aa Nils blei stelde, som jamleg, vel, i alle honom var glae. 
Om sine Karstak han no fortel, aa dæ som hendt honom hae. 

Med Borde sit der ein fremin Mann, han hev sin Bibel i Haandi. 
Paa Nils med Hugna saa lyer han, hass Anlit skjine av Aandi. 
 
Daa ris han upp, aa han gjenge stillt, med Tyri lyser i Stogo. 
Paa Nils han Hendane leggje mildt, daa Nils hev enda si Sogo. 

«Gjev Herren æra fe du var Stor !» Guds Ordæ fraa honom fløymde. 
 Der Ljos av Anlite honoms for, og Sæla fraa honom strøymde. 

Aa Nils dæ tok uti Hjarterot, aa Taarin trilla paa Kjinne 
 Han lova gjera for Syndi Bot, dæ vermde ute aa inne! 

 Ein gamal Mann, han turve kan, aa verme seg imot Elden. 
 Her dimms aa kolnar mot Kvellen.

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar