fredag 23. juli 2021

Kyrkja er økumenisk, "éi, heilag, allmenn". Det er grunnidentiteten. Kyrkja er katolsk, ortodoks, protestantisk (og mykje anna). "Den norske kyrkja" tyder då - "kyrkja, i Noreg". "Kyrkja, slik ho framtrer, og uttrykkast, i Noreg". Kyrkja sin identitet er dermed grunna i: Norske biskopar, , norsk "sensus fidei", CA, katekisme, Luther, Bibel etc. Men også - i djupare røter, i vidare fellesskap, i breiare dialog. 

6 kommentarer:

  1. Hvem er kirkens overhode?

    Den norske kirke er den allmenne kirke i Norge, sant nok, men den veken identifiseres eller bestemmes av dagens biskoper eller folketroen.

    I den grad de geistlige og den gemene hop har Kristus som Herre og Guds Ord som rettesnor for liv og lære, kan de bidra til å gi kirken sitt sanne uttrykk. Slik jeg oppfatter storparten av dagens biskoper, mangler de ydmykhet innfor Gud, setter seg selv til doms over Guds ord, fratar en rekke mennesker håp om en evighet hos Gud ved at de velsigner og sier: god tur! til dem som går mot stupet. Blinde veiledere er de.

    Nordmenn flest er rimelig sekulære og kjenner verken Gud eller Bibelens innhold. De er kanhende døpte som spebarn, men har ingen uttrykt tro på Jesus som frelser og herre. Livet preges ikke av et nært og sunt forhold til Gud. Da er det heller ikke dem som definerer den kristne kirke.

    Uten Kristus som Herre, som overhode i det kristne fellesskapet, har vi ikke noen kirke, ikke noen forsamling av troende. Så er det da den oppstandne og levende Kristus som definerer kirken, selv i Norge.


    SvarSlett
  2. Hm, ja, kva skal eg seie. Eg kan seie som min sensor på MF: "Dette var ein profilert tekst." Eg er i teorien samd, men i kyrkjehistoria har det også vore mykje vekt på at kyrkja som fellesskap + embetet aktivt er med på å tolke trua. Slik er det frå Apg 15 og utover, til alle dei økumeniske konsila...og framover. Dvs. kyrkja er "Kristi kropp", og det finst noko som heiter "sensus fidei". Men kva skal eg seie... Eg høyrer kva du seier.

    SvarSlett
  3. 'Sensus Fidei' er stort sett uproblematisk, men det forutsetter en felles tro, en felles overbevisnng av Den Hellige Ånd, en konsesus av troende. Vi har samme overbevising, basert på samme grunnlag. Da er det snakk om en "sensus fidei".
    Dette er mer enn menneskelig felleskultur.

    Det er klart det er sentrale ting vi enes om. Jeg tenker på det vi sier i trosbekjennelsen. Det var godt å være på messe i dag, for øvrig. Jeg savner messa. Takk for sangen.

    SvarSlett
  4. Hehe, takk, det var bra de var nøgde i dag. Skulle gjerne teke ein kyrkjekaffi med dykk dersom det var litt betre tid. Ja, "sensus fidei", det er sant. Samstundes som...hm...biletet er komplekst. Meir enn menneskeleg felleskultur, men ikkje adskilt frå det. Dette vart klart for meg då eg las om oldkyrkjelege og seinare ortodokse konsil - dei måtte ofte behandle konfliktar og problem som oppstår hjå heilt vanlege folk i "ut-levinga" av eit kristent liv. (Jfr. til dømes diskusjonar om samliv, om pengebruk, om truskap i møte med forfylgjing etc. etc.) I praksis vert også kristentru og spiritualitet djupt forma av "menneskeleg kultur og erfaring" også i frikyrkjelege samanhengar, uansett kor bibeltru dei ynskjer å vere... Men dette er stort tema...

    Poenget mitt her var å poengtere at sjølv når Dnk utviklar seg i takt med eit samfunn prega av nyliberal utvikling, så er kyrkja like fullt ein del av det økumeniske fellesskapet.

    SvarSlett
  5. Endringen har kommet fort i Dnk. Det er ikke innlysende at den forblir en del av det økummeniske fellesskapet i de neste tiår. Samtidig er det alltids rom for fornyelse, for fornyet fokus. Jeg så for meg Kviteseid kirke en gang, i en slags drøm. Døra var litt på gløtt, og jeg kom nærmere og hørte glede og sang, og rommet var fullt av folk. De var begeistret og oppglødde og priste Gud. Det var et lys og en varme som strømmet ut av den døra som var på gløtt.

    SvarSlett
  6. Det var då ein god draum. Tru er djupe ting, det er sikkert. Kyrkje og kristendom og det guddomelege er i hjarta av kulturen og...hjarta til folk.

    Dnk, ja. Det økumeniske kan ein også diskutere mykje. Formelt sett er det ikkje sakramentalt fellesskap med katolsk og ortodoks kyrkje, men likevel med anglikansk og episkopal kommunion. (Skjønt, det er ei slags anerkjenning av protestantiske kyrkjer i det andre vatikankonsil). Alt dette er veldig komplekst, men sjølv reknar eg i alle høve det lauslege økumeniske fellesskapet som avgjerande for, hm, djubda og truverdet i Dnk. Desse tinga er elles i våre djupe tradisjonar også (sjølv om mykje er komplekst og motsetningsfullt også her, naturlegvis. Ting kjem aldri til å gå opp i eit system).

    SvarSlett