lørdag 12. juni 2021

Kultur er, på nokre vis, som ein far - autoritet, tryggleik, visdom, godleik, grensesetjing. Heng nært saman med det guddomelege. (Slik også natur/mor gjer det - "visdom" er også ein feminin kategori). Kva som er "sosialt konstruert", kva som er "naturleg", kva som er "openberra", er ofte vanskeleg å seie. Kategorien i jødisk og kristen tradisjon er ofte primært "visdom" (+ mange andre analogiar, metaforar, bilete for det guddomelege). Blir vi alltid born under den vise far? Ein ung vaksen vil seie "nei", og naturlegvis er dette livets gang. I eit større perspektiv vil farsfigurar alltid trengast, både i biologisk og kulturell forstand. Ingen veks opp til å bli "sjølvstendig, frittståande individ". Ja - mogen, vis, myndig, fri etc. Ein læresvein kan bli som ein meister. Men sjølvstendig og frittståande og uavhengig - nei, berre delvis. D. e. at kulturen som heilskap alltid vil trenge å representere andeleg visdom. 

 

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar