mandag 28. juni 2021

 Ferie - ting stansar opp. Det er godt. Kan sove lenge. Ha lange samtalar over ein kaffikopp. Ikkje stresse. Rydde. Gå ein lang tur i skogen. Tankar og kjensler og interesser som slumrar, vert vakt til live. Godt med ferie. 

Just a little green














 

lørdag 26. juni 2021

Det er fest i Hobbiton. Bilbo blir 111 år. Han feirar med å gje gåver, stelle til dei deiligaste rettar. Masse song, masse ulike instrument, dans. Vin. Talar. Fyrverkeri. Leikar. Alle i mils omkrins blir invitert, med dei vakraste kort. Festen er dyr, og tek lang tid å førebu. Folk talar om den i lang tid på førehand. Ein vid fest for alle - ein engare fest for særskilt inviterte familiar. 

torsdag 24. juni 2021

 Så eg ser ein farge. Eg spør meg sjølv: "Kvar i naturen finn eg denne fargen? Kva ting er det eg no minnast om? Og...kva kjensle, eller stemning?"

Syng alt du spelar. 

Spel alt du høyrer. 

Oppskrift på...musikalitet. 

Som på mange vis er å la sjela (og jamvel kroppen) bli eitt med omgjevnadene.

søndag 20. juni 2021

lørdag 19. juni 2021

-Eg lærer musikk og piano. Kva eg veit no, som eg ikkje visste før: Eg kan øve og bli betre. Det tek tid, eg ser ikkje resultata med eitt. Men over tid gjer eg det. Eg veit eg kan bli betre. (Det er menneskeleg).

-Nokre spel har ein vinnar og masse taparar. Monopol er slik. (Eit fælt spel). Bygdelivet er også "eit stort spel". Men i eit slikt spel går det an å leggje opp til at mange kan bli vinnarar. Finne si nisje - med kyrkje, familie, arbeid, utøving av evner. Når ein sjølv vinn, kan det medføre at også andre vinn. Det er nok det beste spelet. 

- Sumar: Tid for noko anna. Utforske slekt og kultur i lokalmiljøet. Gå tur i fjellet og padle kano. Vere med familie og vener. Øve musikk. Leggje planar. Gjere vedlikehald og rydding ein ikkje får tid til elles. Lese Tolkien. 

- Kultur - kvar går den? Vestlege og austlege verda - kvar går dei? Marknad, energitilførsel - kor går dei? Befolkningstal - kvar går det? Store spørsmål. Ikkje noko eg kan kontrollere. Eg kan påverke mi teneste, mitt liv, vere i samspel med mine nære omgjevnader. 

- Det var ein tanke i opplysningstida - i norsk samanheng manifestert ved visse livssynsorganisasjonar - at liv og samfunn og kultur kunne byggjast på "fornuft og menneskerettar åleine". Det er ein tanke med visse merittar, så å seie. Men, tradisjon er essensielt og ufråvikeleg. Men det er nok også eit breitt og nært engasjement med røyndomen - og visdomen som oppstår av dette. 

torsdag 17. juni 2021

 Eg tala med ei gamal dame. Ho hadde eit bilete på veggen, i svart-kvitt. Eit trehus og åker rundt. Foreldre og ein del born. Ein flokk med geiter som vart mata. Den eine unge guten hadde ei fire meter høg stong. "Kva er det?" "Fiskestong!" "Var dette her du vaks opp?" "Ja, det er eit bilete frå barndomen min, der vaks eg opp". "Korleis hadde de det? Var det eit godt liv?" "Å ja, det var då eit godt liv! Ja, så menn. Og vi nauda ikkje. Vi hadde kyr og vi dyrka grønsaker, og vi fiska. Vi måtte kjøpe store sekkar med mjøl, og sukker". Ofte talar vi om dette, i eldre-lag. Var det betre før? Nokon seier: "Det var då mykje arbeid, mykje slit. Unge idealistar i dag veit ingenting om dette, kor mykje kunnskap og arbeid som må til. Dei trur det er enkelt, men det er det ikkje. Men folk hadde det bra." Nokre seier: "Det er ille no, at det berre er få born og lite kontakt med dyr. Ja, eg budde nærast i fjoset, eg, då eg var barn. Kyrne er ikkje dumme. Og dei likar godt kontakt med menneske". I alle høve har dei eldre mykje visdom og kunnskap. Visdom er å vite korleis verda fungerer, og å plassere seg deretter, med audmjuke.

onsdag 16. juni 2021

I bistand skal vi hjelp andre. For vi nordmenn har det bra, dei andre har ikkje det. Eg er ikkje så sikker på den analysen lenger. Vi har meir pengar, men har vi meir livsglede og livsvisdom? Kanskje treng vi nordmenn også bistand :-s

Det er godt å høyre til ein stad der ein kjenner folk, og folk kjenner ein, og ein kan vere trygg og akseptert. Slik kjenner eg bygda, og for det er eg enormt takknemleg. Når eg reiser ut av bygda, kjenner eg no på kroppen kva eg lengtar attende til. Og eg kan stole på eigne impulsar. 

tirsdag 15. juni 2021

I antikken var ein medviten om kva musikk kunne gjere, til dømes korleis ulike modale skalaar ("moods") kunne påverke humør. Korleis ulike rytmar kunne påverke delar av kroppen etc. Slikt blir ikkje alltid aktualisert før fleire er samla, stemning blir sett, volumet er høgt. Det kan også skje i det stille og vare, med lågt volum. I alle fall kan musikk fungere som ein type magi (Paul Tyson) Eller, "berøring", som WA Mathieu peikar. Det opnar moglegheiter. Men krev visdom. 

mandag 14. juni 2021

 Underleg med popmusikk. Den er voven saman med våre livsprosessar, livshendingar. Når eg høyrer på popmusikk frå 1988, 89, 90 etc., får eg ulike kjensler. Nokon gonger var eg i ein god periode, andre gonger ikkje så mykje det. Også slik med verda og kulturen. Av og til ein god periode, av og til ikkje så mykje det. Popmusikk er også constrained. Den krev teknologi, massemedia, konsumentfilosofi, marknadskrefter, liberal ideologi. Å tenke kontrafaktisk her "boggles the mind" - kva ville musikken og livet vore i ei anna historie, ei anna ideologisk setting? Men slik det vart, vart det. Popmusikk kan berre ikkje ta for stor plass. Men mykje hjarta er det i popmusikken. 

 Det er forskjell på folkesamlingar. Nokre gonger kjenner folk kvarandre, og talar ope og trygt med kvarandre. Andre gonger er folk berre der, og talar berre med "sine eigne". Under overflaten kan det vere utryggleik og einsemd. Å registrere slik, analysere - og interagere - er spennande. "Kjenne på stemninga", i kropp, sinn, kjensler, tankar, intuisjonar. Dette er eit hovudmål med musikkgruppene eg spelar i - halde høg musikalsk kvalitet, ha vakker og meiningsfull musikk, og framfor alt å skape god stemning. 

lørdag 12. juni 2021

Kultur er, på nokre vis, som ein far - autoritet, tryggleik, visdom, godleik, grensesetjing. Heng nært saman med det guddomelege. (Slik også natur/mor gjer det - "visdom" er også ein feminin kategori). Kva som er "sosialt konstruert", kva som er "naturleg", kva som er "openberra", er ofte vanskeleg å seie. Kategorien i jødisk og kristen tradisjon er ofte primært "visdom" (+ mange andre analogiar, metaforar, bilete for det guddomelege). Blir vi alltid born under den vise far? Ein ung vaksen vil seie "nei", og naturlegvis er dette livets gang. I eit større perspektiv vil farsfigurar alltid trengast, både i biologisk og kulturell forstand. Ingen veks opp til å bli "sjølvstendig, frittståande individ". Ja - mogen, vis, myndig, fri etc. Ein læresvein kan bli som ein meister. Men sjølvstendig og frittståande og uavhengig - nei, berre delvis. D. e. at kulturen som heilskap alltid vil trenge å representere andeleg visdom. 

 

mandag 7. juni 2021

 Eg kunne tenke at...på mange vis er røyndomsforståinga i Harry P, LOTR og Zelda meir sakssvarande enn moderne vestleg vitskap. Det er sett på spissen. I nokre henseende slik, andre slik. Likevel. Verda er full av magi, naturen er full av mystikk. Moderne naturvitskap er framfor alt funksjonalistisk - den gjer mogleg slikt som vestleggjering, industri, transport, elektronikk, energiutvinning. 

"Ei anna verd er mogleg". Men kva verd?

søndag 6. juni 2021

 "Jeg vil leke og danse og synge og smile"

Song vi i går. Ja. Eit seminarprogram kan vere multimodalt, og involvere dei som er til stades, så eit større "vi" blir skapt. Ikkje berre med ord, men med felles deltaking. Nokre må leie. Men alle må få vere med. 

Klapping er slik. Perkussiv deltaking. Allsong er slik. Røyster som blandast til eitt, eller til ein harmoni. Kroppsrørsler. Kyrkje og liturgi har mykje slikt i sine tradisjonar. Reise seg opp, setje seg, gå fram og tenne ljos, gå og ete brød og vin, svar og gjensvar, felles prosesjonar. 

Eg funderer på det. Ein har det i djupare bygdetradisjonar også. Ulike typar av gamaldans, som på ulikt vis har djupare røter. Eller dersom ein spelar livat musikk, og det er dans eller berre rørsler til musikken. Skodespel og dramastykke o. a. 

lørdag 5. juni 2021

 Han kalla han: Link. 



 


God stemning med Bandak band, det er målet. Og så lærer vi litt og litt for kvar konsert.

Mange interessante innspel på Rui-dagen. Aller mest interessant å høyre på A Vinje fortelje om "livet i gamle dagar" på gardar i Vinje. 

fredag 4. juni 2021

 Ek-stasis er gresk og tyder "ut av ro, ut av stillstand". Eg tenker ein del på dette når eg freistar å forstå Vassendgutane sin musikk, og sin appell. Dei er veldig flinke musikarar. Oftast likandes folk. Reale mannfolk som på mange vis er "på plass". Jakt, familie, bil, arbeid og fest. Det er bra ting. Det er mykje som stemmer. Det var dette med festen eg funderer på. Då går det mykje i alkohol - og kvifor gjer det det? Må ein vere rusa på alkohol for at festen skal fungere? 

Kanskje 50-70% av songane handlar om det. Ned på Kiwi og handle sixpack. Polakkar som arbeider og drikk brennevin. Til sengs med ei eldre dame og drikke pils. På barbesøk i byen, heile tida. Ein øl på fest vart plutseleg til ti. Bryggje sitt eige øl heime. På hytta mi kan eg reise og drikke. (Alt dette er tema ulike songar, på ein og same konsert). 

Alkohol gjer at ein kan sleppe hemningar, slappe av, ha meir kroppskontakt, meir dans, meir kontakt med kjensler, meir fest-stemning. Dei kallar seg "gutar". Det peikar mot det barnlege, mot leik, mot å vere "laus" i kroppen, fri til sinns. Det er meininga med fest. Fest er ein viktig del av meininga med livet.

Det er også ein haug med negative verknader med alkohol. Nokre svært negative. Men rus er ein del av den vi er, som menneske, og også som dyr og planter. Det er ein funksjon i vårt indre. Sjølv toler eg ikkje noko særleg meir alkohol i livet, eg rusa meg feil i årevis som barn. No rusar eg meg m. a. på venskap, skog og natur, musikk, praktisk arbeid. Få biverknader ved det, om nokon.