tirsdag 5. mai 2020

I dag gjekk eg ein kveldstur det fyrste stykke av Lårdalsstigen. Naturen her er gamalskog. Det er mykje her som er veldig rart og forunderleg. Eg forstår kvifor norske eventyr og segner har "tuss og troll". Det er eit liv som er veldig underleg, så å seie.

Men noko rart eg tenkte mykje på i dag. Som barn leikar ein sisten, gje eit lite vink, titten på hjørnet, "rødt lys" o. a. Dyra gjer nesten nøyaktig det same, faktisk.

Eg går, kledd i grønt, så stille eg kan. Eg snik meg fram. Blir ikkje heilt stealth, for det var ljost, og eg går på ein sti, og har sko på. Men, så stille eg kan. Eg lyttar, så nøye eg kan. Det eg merkar då, er at det er fullt av lydar.

Eg går på stien, og høyrer brått noko som rører seg, nokre meter framom, i buskane. Eg stansar. Det er stille. No veit eg - dersom eg set meg ned, og er stille ei god stund, så vil dyret etter kvart dukke opp. Men, eg går forsiktig vidare, nokre meter. Brått kjem det ein ny lyd, dyret bevegar seg litt.

Når eg lyttar slik, merkar eg at det er fullt av små dyr rundt meg, både til venstre og høgre. Ganske fascinerande. Eg såg to små mus i dag, mange fuglar, storfugl, og tre-fire små jasar. Dei siste var veldig artig å sjå, og det var i skumringen. Det er tidleg morgon og sein kveld det er lettast å sjå dyr, har eg forstått.

Leikane som eg tenkte på, reflekterer noko veldig djupt i oss, som også finst i naturen. Evne til å skjule seg, lytte, sanse, flykte - men også evne til å spore, jakte, angripe.

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar