mandag 23. desember 2019

Om ein skal fylgje kyrkjeåret, kan ein seie at vi går inn i festtid og høgtid. Då er det tid for å berre slappe av og gle seg over alt positivt, og ikkje tenke over alle slags forpliktingar, alt som ikkje er som det skulle vere, alle puslespelbrikker som ikkje passar, alle konfliktar som er uløyste, alle ideala som vi aldri når. Dette er også ei veldig god øving, har eg skjøna. Veldig zen. Livet er fullt av paradoks og vanskar, og stundom må ein lyfte blikket og seie "whatever". Men godleik og fellesskap må ein jo ikkje gløyme.

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar