tirsdag 10. desember 2019



Det er eit spørsmål om korleis ein skal og kan bruke krefter og energi. "Frie energibanar". "Chi". "Be like water". "Wu Wei". Mikrokosmos og makrokosmos heng saman. Konfliktar på makronivå i kulturen manifesterer seg på mikronivå i sinnet. Blokkerer energi.

Energi og krefter er som eld. Vakkert, varmande, brennande, dynamisk, skremmande, fascinerande, skapande, øydeleggjande. Det er kanskje difor eg eg er så glad i musikk. Der kan energien flyte. Som i dei siste minutta av songen ovanfor.

Noko guddomeleg er det ved det. Musica Universalis. Kanskje også noko "djevelsk". Altså, noko som riv ifrå kvarandre, diaballein. I alle fall noko som kan vere veldig djupt. Eg tenker på dette. Når eg spelar musikk, til dømes. At eg er medviten om at eg vil føre lyttarane over i ein annan dimensjon, ein mystisk dimensjon.

Men eg undrast stundom over det der. Korleis kyrkja kan vere ein slik stad. Der forhenget trekkast til side, og musikk blir apokalyptisk, altså at. Ein ser inn i djubdene. Om ein kjenner etter i hjarta sitt, kan ein oppleve om musikk fungerer slik eller ikkje. Å drive med det der, er også risikabelt, ein opnar rom.

Bilderesultat for musica universalis

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar