lørdag 28. september 2019

Så langt må ein seie det: I jødedomen på Jesu tid, og i Bibelen sjølv, særleg tydeleg i NT, så er den kristne bodskapen innvevd i gresk kultur og metafysikk. Denne påverknaden vart utvikla sterkt i dei fyrste århundra. Men den er der allereie i NT. Og spørsmålet er kva implikasjonar som fylgjer av dette, for kristendomen (truskjelder, systematikk, spiritualitet, metafysikk, kunst og kultur).

7 kommentarer:

  1. Glem ikke at Gud er en levende Gud. Kjernen er der: Guds kraft i Jesu oppstandelse, og den må enhver generasjon, enhver kultur, ethvert system stilles overfor. Der er vårt axis mundi: hvor jord og himmel møtes.

    SvarSlett
  2. Hm. Ja. For kyrkja er det sånn. Men når ein med eitt spør: "Kva er kraft? Kva er jord? Kva er himmel? Kva er Gud?" etc., så ligg det jo premiss der. Spørsmålet er på ein måte om det er umogleg å kome utanom desse premissa, og at ein kristendom som ikkje anerkjenner dei, likevel operer med nokon, om du skjønar.

    SvarSlett
  3. Du begynte med den greske 'settingen' (gresk kultur og metafysikk). Enhver historie har en setting. Den finnes ikke i noe vakuum. En fortelling skjer alltid i en tid og et sted. Hvorfor er det problematisk? Gud trer inn i historien i Jesus Kristus. Fortellingen har en historisk og geografisk setting. Jeg kan lett forholde meg til den, men det setter ikke grenser for hvem Gud er. Du nevener en del andre begreper i vårt språk - som 'kraft, jord, himmel, osv. Naturligvis har vi en kulturell forståelse av disse ordene. Hvorfor skulle vi ikke det? Språk og referansene vi danner der er kulturelt betinget, nå som da. Vi tolker jo alltid den virkeligheten vi står overfor med våre egne kulturelle briller. Samtidig står vi overfor den evige Gud, som ikke er påvirket av våre kulturelle oppfatninger. Han som var, er og være skal...en sann Gud.

    SvarSlett
  4. Yes, sant. Setting, kultur, historie, tid, stad. Mykje norsk kristendom anerkjenner i liten grad desse tinga. Dei blir ein slags "backdrop", men "the real thing" - "openberringa" - ofte forstått som noko tidlaust, senkrecht von oben, heilt etc. Det stemmer jo ikkje med røyndomen. Som du seier, vi har kulturell forståing av omgrepa, vi tolkar røyndomen etc. Ein kan seie at Gud står "over" alt dette, men då er jo Gud også ukjent for oss (Vi er situerte skapningar). Kva er i så fall "tilknytningspunktet"? Spørsmålet er også kva ein då tenker om gudsopenberringa i Jesus. Det er store spørsmål, og folk flest treng ikkje tenke på dei.

    SvarSlett
  5. Jeg tror ikke det er nødvendig å dekonstruere metanarrativen vi lever med. Det som kjennes som noe tidløst i våre kristne forestillinger, tror jeg er grunnet i møtet med Den Hellige.

    Selv om språk og kultur begrenser, er det likevel tilstrekkelig for å leve, og for å få del i det evige livet. Det å være menneske har ikke endret seg noe vesentlig fra de tidligste historiene vi leser i Skriften.

    Når det gjelder åpenbaring, er det klart at om Gud ikke selv åpenbarer seg, kan vi ikke kjenne ham. Men han lar seg kjenne.

    SvarSlett
  6. Ja, det kan godt hende (frå mitt synspunkt) at du har rett i dette. Eg er ikkje så oppteken av å dekonstruere metanarrativ her, heller å etablere eit metanarrativ som gjev meining.

    SvarSlett