onsdag 28. august 2019



Litt festleg, då vi var på Galdhøpiggen for nokre år sidan, var det full tåke. Guiden sa at det var Noregs beste utsikt. Hehe, såg ikkje mykje til den. Får kanskje ta turen att.

Romsdalseggen verkar freistande, men det er langt unna. Kanskje eg får ein betre bil etter kvart, så kan eg køyre rundt.

Kviteseid har ekstremt masse fin natur også. Heia frå Vrådal til Fyresdal har eg aldri vore, og heller ikkje frå Sinnes til Vråliosen. Dei fleste andre stader har eg vore :-)




Så eg kjøpte bilete til veggane på bustaden. Lerretsbilete, STORE. Men det var tusen bilete å velje mellom. Eg ville ha natur.

Eg er dregen mot natur.

Natur lækjer, tek imot meg, reinsar sinnet mitt, lærer meg kva som er ekte. Menneske gjer det også, menneske er natur, men det er også vanskeleg.

Det er mykje fascinerande ved å velje bilete!

Eit bilete av Sarek nasjonalpark. Eg såg på det. Får umiddelbar kjensle av fred i sinnet! Pustar djupare og rolegare. Sluttar å tenke. Spenningar går ut av kroppen.

:-s :-s :-s

Bilderesultat for autumn sarek photowall



Det er veldig rart.


Photowall har slike scenario, der ein kan setje eit bilete inn i eit rom. Heile rommet får heilt ulik stemning ut frå kva bilete/lerret/tapet ein set der.


Veldig interessant, altså. For naturen har liksom stemningar og kjensler "i" seg! Det er ikkje berre i "meg", så å seie. Det er naturen sjølv, mistenker eg. Det opnar veldig interessante spirituelle perspektiv, ikkje sant. At kjenslene i møte med naturen er ein "gateway" til djubder i røyndomen (og då naturlegvis til det guddomelege, eller til "mysteriet").


Dette er TVERT IMOT mykje leiande vestleg filosofi, men det finst mot-straumar, til dømes i romantikken, Heidegger, keltisk spiritualitet etc.





Dette likte eg veldig godt. Norsk natur, det er rått og mektig. Men også noko "somber" ved det. Eit alvor over det. Veldig typisk norsk, det er "trolsk". "Trollveggen", "Jotunheimen" etc. Det er noko veldig mandig over det også.






Dette er frå Tatra-fjella sør for Polen. Veldig interessant - dette er som Mordor, valdsam dynamikk i det, og noko unnerving ved det, tykkjer eg. Kanskje vitnar det om naturkreftene som har skapt det. Men det er også solnedgang, eller kanskje soloppgang, veit ikkje.





Og dette er eit japansk tre i blomstring. Masse liv og fargar og humør, liksom. Godlynt. Slik naturen også er på dette tidspunktet. Det er fullt av humør-kjemikalier i treet på dette tidspunktet, dei same som vi har i hjernen vår :-s





Veldig fint bilete frå canadisk nasjonalpark. Veldig harmonisk, og fine fargar, men også kulde i biletet.


Ja, det var det, takk for meg.

5 kommentarer:

  1. Jeg som maler litt naturbilder på hobbybasis synes det er veldig interessant å prøve å forstå hva som gjør at et bilde oppleves godt å se på. Bilder som virkelig gjør det, tenker jeg kan henge på en vegg i generasjoner og fremdeles skape begeistring.

    Jeg tror noe er generelt, som balanse (plassering av horisonten og "tunge" elementer i bildet osv.),"ryddighet", fargeskala (f.eks. gjerne varmere farger i forgrunnen), forhold mellom forgrunn og bakgrunn som gir en god romfølelse osv. Detaljnivå tror jeg også spiller inn. Et interessant eksempel i så måte er bildene til Jackson Pollock. Selv om stilarten er abstrakt ekspresjonisme, og man dermed skulle tro at de er nærmest så langt fra naturbilder man kan komme, gir bildene assosiasjoner til natur. Slektskapet med naturbilder kan faktisk vises ved matematiske analyser: https://blogs.uoregon.edu/richardtaylor/2016/02/08/fractal-analysis-of-jackson-pollocks-poured-paintings/

    I tillegg til det generelle, tror jeg at naturbilder kan treffe ulike mennesker på en spesiell måte, ettersom naturen vi har blitt eksponert for gjennom alle sanser, særlig tidlig i livet, har satt stort preg på oss. Lukten av sjø, lyden av vinden som uler, følelsen av å få vannrett regn i fjeset eller synet av sollyset som skjærer gjennom en regnbyge (Jeg er vestlending) kan umiddelbart utløse spesielle følelser. Jeg tenker det ville vært fantastisk å kunne formidle mer av dette gjennom bildene.

    SvarSlett
  2. Takk for fin kommentar! Skal sjekke Pollock også. Du er for øvrig ein stor målar.

    SvarSlett
  3. Hm, likar du Pollock? Det er noko underleg med det.

    Vil seie ein ting til: Eg går mykje ute i skogen. Det slår meg, når eg går der, at det er kunstverk praktisk tala overalt! Nærast alt er så vakkert. Og det er så mange, mange vakre ting. I liten skala og stor skala også. Det er verkeleg underleg for meg.

    SvarSlett
  4. Takk! Ja, skogen er full av kunstverk for de som har evne og innstilling til å se det.

    Når det gjelder Pollock, så skjønner jeg at dryppebildene ble populære, men for min egen del har jeg bare sans for de tilfellene der jeg ser natur i dem. F. eks ligner "Lavender mist" på en granitthelle med lav hvis man myser litt. I de fleste andre tilfellene jeg har sett, gir ikke fargene assosiasjoner til naturen, og da blir det for ugjennomtrengelig og trykkende for min del. Jeg får mer assosiasjoner til innholdet i støvsugerposen sterkt forstørret.

    SvarSlett