torsdag 22. august 2019

Jeg lever ikke lenger selv

Ei interessant bok, fordi ho er så ærleg. Det er "messy", som det skal vere. Ho finn nye vegar til ei djupare tru, på ein måte. Eller noko, så å seie.

Kanskje er det sånn, at norske unge som har vorte prega og skadd av for intens og tekstbasert kristendom, treng ein sørgeperiode.

Eg meiner - på 60-talet var det harde brot. Og det er ikkje berre, berre. (Pål Repstad skreiv godt om dette).

No er det meir ope samtale om tematikken, og det blir meir dialog, ting får vekse fram, nye vegar.

Mykje betre, trur eg. Dei som treng meir rom, kan ha ein fot innanfor og ein fot utanfor, og det er ok, liksom.

Det er fair enough å setje grenser, men dei må setjast på rett stad. Og det er ikkje spesielt enkelt å gjere, for å seie det slik.

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar