søndag 24. mai 2020

Eg les Stephan Hardings Animate Earth. Gjev meg mykje glede. Han viser til prest Thomas Berry.



Kan bli spennande. Også denne:

Animism av Graham Harvey (Heftet) - Religion | Tanum nettbokhandel






Elles funderer eg på teologi. Den som seier at ein "ikkje trur", har likevel eit, skal vi seie, poetisk datamateriale å forholde seg til. Tekstar, riter, liturgi, historie etc. Alt dette er meiningsfullt, på veldig mange ulike plan. Dei moderne religionskritikarane, d. e. Feuerbach, Marx, Freud, Nietzsche mm., visste dette, men tolka det slik at "dette er falskt medvit, og handlar eigentleg om noko anna" (klassekamp, Mennesket, indre drifter, whatnot). Desse kritikkane hadde ofte mykje for seg, og var viktige. Men kunne likevel naturlegvis ikkje vere "fyllestgjerande". Likevel - dei freistar å "sjå bak", freistar å finne meining. Det tenker eg at det norske samfunnet også kunne gjere, d. e. dei som ikkje er "trygt" inni kyrkjefellesskapet. Javel - ein trur kanskje ikkje slik som "bedehuset", eller "seinmoderne protestantisme" el. l. Men kva er eigentleg fenomenet ein har med å gjere? Kva er røyndomen bak? Kvar er det pilene peikar? Då er ein over i mystikken, symbolikken, analogien, metaforikken - altså, som klassisk teologi, kunne ein også seie.

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar