fredag 29. mai 2020

Møte. Kan vere effektive eller ikkje. Det er godt å også ha tid for det som ikkje er effektivt - kaffi, samtale, song, latter. Paradoksalt nok kan det vere der verkeleg framsteg vert gjort. At ein finn ut kva som er viktig, kva løysingar ein skal gå for.

15 min før møtet byrjar, møtast folk. "Settling in". Dei er ikkje ein offisiell del av møtet, men er likevel veldig viktige. Både sosialt og for innhaldet i møtet. Dei 15 minutta står ikkje på sakslista, men er "skjult viktige", så å seie.

Førebuing til møtet. Lese gjennom sakspapir, undersøke trådar, avklare ting. Kan vere like viktig som det skjer under møtet. Berre viktig at ting går rett for seg, naturlegvis.

torsdag 28. mai 2020

Byråkratiske og elektroniske system veks enormt. Mange arbeider med det, og dei vil vel helst "get by" så godt dei kan. Men fenomenet som heilskap er likevel veldig problematisk. (Diplomatisk sagt). Det gjeld å halde det enkelt, skjønar eg. Halde seg unna så mykje som ein kjenner ein kan, for det er ikkje der livet er å finne.

mandag 25. mai 2020



Vi har det moro hjå Thomas.

søndag 24. mai 2020

Emosjonar. Kjenner vi inni oss. Men dei er ikkje avgrensa til oss. Dei er kommunikasjon, trur eg. Frå planter og dyr og bygningar og bilar. "Korleis kjennest du? Korleis kjennest dette?" Opne hjarta.

Greni, gitaristen, seier at han trong mykje ro for å få kreativitet. Han reiste til eit anna land, budde på eit loft, med berre gitar og poesibøker. "Ein einskild ubehageleg telefon kan øydeleggje heile kreativiteten min." Det er som meditasjon, det er meditasjon.

Altså, å opne slusene, portane, å kome på djupet. Alt saman veldig interessante metaforar. Det tek tid. Ein må vere "i tune" med menneske og natur og whatnot. Sundfør skriv musikk når det er mørkt, og ho pregast av stemninga i naturen og det underlege ljoset. Preus reiste åleine til ein framand by og tok inn inntrykk. Etc.

Emosjonar. Interessant med det. Naturen hjelper meg å opne portane. Men eg kan også opne dei dersom eg er medviten om det, og kjenner på kjenslene mine. Internett og elektronikk stenger portane. Ofte kan emosjonar vere langt nede, så eg er borte frå meg sjølv.
Eg les Stephan Hardings Animate Earth. Gjev meg mykje glede. Han viser til prest Thomas Berry.



Kan bli spennande. Også denne:

Animism av Graham Harvey (Heftet) - Religion | Tanum nettbokhandel






Elles funderer eg på teologi. Den som seier at ein "ikkje trur", har likevel eit, skal vi seie, poetisk datamateriale å forholde seg til. Tekstar, riter, liturgi, historie etc. Alt dette er meiningsfullt, på veldig mange ulike plan. Dei moderne religionskritikarane, d. e. Feuerbach, Marx, Freud, Nietzsche mm., visste dette, men tolka det slik at "dette er falskt medvit, og handlar eigentleg om noko anna" (klassekamp, Mennesket, indre drifter, whatnot). Desse kritikkane hadde ofte mykje for seg, og var viktige. Men kunne likevel naturlegvis ikkje vere "fyllestgjerande". Likevel - dei freistar å "sjå bak", freistar å finne meining. Det tenker eg at det norske samfunnet også kunne gjere, d. e. dei som ikkje er "trygt" inni kyrkjefellesskapet. Javel - ein trur kanskje ikkje slik som "bedehuset", eller "seinmoderne protestantisme" el. l. Men kva er eigentleg fenomenet ein har med å gjere? Kva er røyndomen bak? Kvar er det pilene peikar? Då er ein over i mystikken, symbolikken, analogien, metaforikken - altså, som klassisk teologi, kunne ein også seie.

fredag 22. mai 2020

Ein refleksjon. Biotek-lov. Det eg tenker på, er som fylgjer. Lova er eit uttrykk for utvikling som allereie i sterk grad har funne stad i samfunnet. Lova manifesterer, konsoliderer, uttrykker etc. Ofte har ein i våre dagar sagt: "Verda går framover." "Vi lever i 2020". "Mørke gufs frå fortida." "Middelaldersk." Dette er sekularisert eskjatologi, dvs. det er uttrykk for apokalyptikken som vart arva frå jødedom og kristendom (og andre straumar i antikken). I nyliberal ideologi er då Guds rike å forstå som det marknadskapitalistiske og liberale samfunn, til dømes a la John Rawls eller Milton Friedman. Det finst gode sider ved denne ideologien, forståelege sider. Men også mange djupt problematiske sider. Alliansen mellom nyliberal ideologi og marknadskapitalisme og statsbyråkrati kjem til uttrykk på mange vis, men det er familieområdet som blir relevant for biotek-lova. D. e. kvinner (og for så vidt menn) skal ha utdanning og fast jobb med status, og i tillegg ha familie og born, og i tillegg ha seksuell fridom, samt også leve under kontinuerleg press frå marknadsstyrte behov og begjær, og i tillegg mangle støtte frå tradisjon og kultur og storfamilie og kyrkjefellesskap. Men alt dette er ikkje lett å omsetje i røyndom og levd liv. Biotek-lova er eit uttrykk for dette presset, slik eg tolkar ho. D. e. det er viktig å vere merksam om dette større "komplekset", dersom ein vil gå inn i tematikken, men det krev nok djupare tradisjonar og breiare fellesskap. På eit djupare plan kan ein også spørje om "vår natur" som menneske eigentleg er eit kompass vi kan lære av, og fylgje etter, for å finne "det gode liv". Kanskje vi heller bør seie: Skaparverket sin natur, så å seie.

torsdag 21. mai 2020

Eg er eit barn av bedehuset. Bedehuset, med si kulturelle historie, si situering. Komplekst. Kva skal overta for bedehuslivet, bedehusspiritualiteten framover? Vi er i limbo. Liberal ideologi demonterer felleskulturar, skikkar, institusjonar etc. Inn kjem marknad, teknologi og byråkrati. Det drivast av eit race etter kontinuerleg økonomisk vekst. Prosessen må bryte saman etter kvart, det er sikkert. (Vil eg og mange hevde). Ingenting kan vekse inn i himmelen, det er poenget i heile Gen 1-11. Mennesket er av natur eit fellesskapsvesen, kreativt, arbeidande, tenkande, lengtande. Dette kan undertrykkast og motarbeidast (som i mangt skjer no), men vi mistar ikkje vår natur. Men kva skal vekse fram? Kva type spiritualitet? Eg trur mykje av det gode i bedehustradisjonane kan førast vidare. Noko må "døy", noko må tilførast. Det skjer for så vidt kontinuerleg. Men brytningane er sterke no.

tirsdag 19. mai 2020

Mange dyr ute no, veldig også. Dei er ikkje redde. I går, gjekk på tur i skogen ved Kviteseidkleivane, retning Fjågesund. Kom til ei opning i skogen, hogstfelt. Såg eit rådyr, stort. Eg sneik meg sakte nedover i granskogen, nærmare. Det klarte ikkje å sjå meg, sjølv om det merka eg at var der.

Det bjeffa høgt, og sprang unna. Men så laga eg lokkelyd, slik som hjorten har. Eg veit ikkje heilt om det var truverdig, rådyret var også skeptisk. Men, det snudde, og kom attende. Eg sneik meg nærmare og nærmare, og vi dreiv på slik og inspiserte og såg, i kanskje 10-15 minutt. Veldig spennande.

Seinare, på Bergland, eg gjekk til skogopning der, og høyrde eit stort dyr, må nok ha vore elg. Eg køyrde vidare. Såg stor elgokse rett i vegen, mot Skafså (nedanfor der ordføraren bur). Eg ville snike meg etter og ta bilete, men hadde ikkje stad å parkere bilen. 500 m. lenger borte, eit jorde. Eg ser to elg stå roleg på jordet. Eg parkerer, går ut. Dei står roleg. Lenger oppe på jordet: To elg til! OG eit rådyr, nesten i hagen til eit hus der.

Eg snakka med sekretæren på kontoret, ho hadde opplevd det same. Masse elg, og dei er skikkeleg tame no for tida. Eg trur det har å gjere med koronatiltaka, mindre folkeliv og støy, mindre køyring og tungtransport. Og kanskje sunnare "helse" i naturen pga. mindre forureining. Kva veit vel eg. I alle fall er det ganske enkelt å oppleve dyr på nært hald no, det er gøy.

søndag 17. mai 2020

Tale på 17. mai. Eit lite drypp, ein liten dytt, ein liten tanke, ei lita kjensle. Å la Gud vere bygningsmann. Vi er søner av Adam, døtre av Eva. At vi er skapte av Gud. Vi skal forvalte, ikkje vere herre, over skaparverket. Vi kan nok vere sterke og ha mange rike evner. Men, vi er små og sårbare - i den store samanhengen - og treng å behandle kvarandre deretter.

"Det nye normal". "Vi treng ein ny normal". Vi gjer det. Men vegen dit er det ikkje så lett å finne. Mest gjeld det, trur eg, å gjere merksam om det. "Lær oss å ta vare på skaparverket, og dela dine gåver rett." Gud "mettar dei svoltne," men "støyter stormenn ned frå trona". Han "sender dei rike tomhendte bort."

fredag 15. mai 2020

Eg ser på musikk-instrument. Underleg. Eg les og vurderer og tenker. Kva merke er best? Kva modell? Opp og ned, venstre og høgre. Og ender til slutt opp med: Yamaha. El-piano? Mange gode. Men, yamaha. PA? Mykje bra, men...Yamaha. Trommer, då. Masse bra! Men, yamaha. Godt å ha solide musikkinstrument. Gjev mykje glede. 


Jo meir eg tenker på det, jo meir skjønar eg. Ingen kan bere seg sjølv, ingen kan konstruere seg sjølv, ingen kan lære seg sjølv å leve, ingen kan leve for seg sjølv. Livet er ekstremt komplekst. Ein lærer ved imitasjon, ved å "vere", ved å observere, ved å la seg forme, ved å gå med straumen. Det føreset at ein høyrer til eit sunt fellesskap, eller, fleire sunne fellesskap. Ein kan seie: "Eg skal bryte ut av fellesskapet, og bestemme sjølv, og forme meg sjølv." Det er ikkje mogleg. Overalt i kultur og natur er det ekstrem kompleksitet og ekstrem djubde - faktisk eit mysterium. Fridom må ein ha. Men absolutt fridom er umogleg.

Um å bera

Skapte er vi te bera
og lette børene for kvarandre.
Til fånyttes lever ingen.
Men våre eigne bører
skal vi bera åleine.
Stor og verdfull er sorgi
som ikkje kan delast av andre.
Men fatigsleg, liti og arm
er den glede
som du vil ha åleine.
Hjelpelaus er den
som ikkje har nokon å hjelpe,
og vera god mot.
Lik tre utan sevjestraum
turkast han inn –
Den mannen ber tyngste børi
som ingen ting har å bera.
Jan-Magnus Bruheim

torsdag 14. mai 2020

NT og Jesus er radikalt. Profetisk. Reform. Innanfor ein tradisjon. Mange i den tidlege kyrkja ville føre reformen til endepunkt, så å seie, og bryte av den jødiske bakgrunnen. Men kyrkja heldt fast på denne bakgrunnen, dette jordsmonnet, dette fundamentet. Protestantiske lågkyrkjelege rørsler må passe seg for å gløyme den GT-lege bakgrunnen. Der er det visdomslitteratur, der er det skapingsteologi, der er det mytologi, der er det uvisse og diskusjon (Job), der er det utvikling etc. Det er ein essensiell ressurs for kristendomen.

onsdag 13. mai 2020

Ein kan ha mange analysar, mange kritikkar, av det moderne samfunn, det er klart. Og dei ville ofte vere sakssvarande. Men spørsmålet er: Kva så? Kva gjer ein? Kva grep?

tirsdag 12. mai 2020

Stokes Guide to Animal Tracking and Behavior by Donald Stokes ...

What the Robin Knows: How Birds Reveal the Secrets of the Natural ...

Går i dette no. Om eg klarer å observere rev på nært hald, då har eg kome langt. Har noko att der, kan du seie. Elles vurderte eg å få tak i denne lua XD

Badger mounted fur hats men women * mountain man black powder ...






mandag 11. mai 2020

Ja. Var vel best. Å fylgje sola. Leggje seg 2100, stå opp rundt 0530. Då må ein forsake elektronikk og elektrisk ljos. Dvs. det krev aktiv effort. Kanskje også å bu borte frå område med gateljos og støy.